Chizgilarim-sezgilarim

Битилган бу чизгилар,Ўй-хаёл ҳам сезгилар,Ўқир бўлсам гоҳида,Юрак-бағрим эзғилар.Олам ва одам муаммоси замину замон, макину макон танламайди. У ҳақда баҳслар тугамаган, тугамайди ҳам. Ҳар кимнинг ўз қалб қаричи, дунёқараши, баҳолаш мезони бор. Яшаш қараш ва курашлар бирлигидан иборат экан, инсониятнинг тафаккур тарзи ҳам ўзига хос бўлиши табиий.

Oshiqlikmi, yo ma’shuqlik?

Кишининг ҳақидан қўрқадиган, қаноат ва шукроналик билан умргузаронлик этган кўзи ожиз, нобино Розия исмлик бир кампир бўлиб унинг ёлғиз бир фарзанди бор эди. Кўпдан бери уни уйлантириб, невара кўришни хаёл қилиб юрарди.

Xon og’a

Хон оға, бир тортиб юборайми? Устоз Матёқуб Қўшжонов бир ривоят айтганди. Аслида, бу босар-тусарини билмасдан, кўзини ёғ бойлаб, одамларни танимай қоладиган, менсимайдиган айрим тоифа одамларга нисбатан айтилган. Қишлоқда бир сартарош бўлган экан,